ஒரு இசைப்பயணம் – மீள்பதிவு

ஒரு இசைப்பயணம் – மஜீத்

ஆகஸ்ட் 30, 2010 இல் 12:02 மாலை (கஜல், மஜீத்)

ரியாத்-இல் வெந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் உள் மனதில் “நாம் ரொம்ப புத்திசாலியாக்கும்”னு ஒரு குரல் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். பின்னே? ஸ்கூல்ல ஃபர்ஸ்ட் மார்க்கெல்லாம் வாங்கிருக்கோம்ல? எம்புட்டு வாத்தியார்ங்கெல்லாம் ‘அப்பப்ப’ இவன் ரொம்ப புத்திசாலின்னு சொல்லக்கேட்டு அப்புடியே வானத்துல பறந்துருக்கோம்? ஏதோ நம்ம கெட்ட நேரம், இந்த பாலைவனத்துல வந்து மட்டையடிக்கிறோம்னு ரொம்ப நல்லாத்தான் நம்பிக்கிட்ருந்தேன்….ந‌ண்ப‌ர் தாஜ்கிட்ட‌ வ‌ந்து சேர்ற‌(மாட்ற‌)வ‌ரைக்கும். ரெண்டாவ‌து வ‌ருஷ‌ம் chemistry ப‌டிக்கும்போது எல்லார்மாதிரியும் ‘நார்மலா’த்தான்‌ இருந்தேன், பாத்ரூம்ல‌ த‌ன்னால‌ பாடிகிட்டு. என்ன‌மோ யூத் ஃபெஸ்டிவ‌ல்னு சொல்லிட்டு, யுனிவெர்ஸிடில‌ இருந்த‌ 20 காலேஜும் வந்து இற‌ங்கிருச்சு, க‌ல‌ர் க‌ல‌ரா. பல‌வித‌மான‌ நுண்க‌லைப்போட்டிக‌ள். ரெண்டு வ‌ருஷ‌த்துக்கப்புற‌ம் காய‌டிச்சு விர‌ட்ட‌ப்போறாங்க‌ன்னு தெரியாம‌ ரொம்ப‌ ச‌ந்தோஷ‌மா சுத்தித்திரிஞ்ச‌ நேர‌ம். மிமிக்ரி போட்டில‌ அவ‌ன‌வ‌ன் ஆடு மாடு மாதிரி க‌த்திகிட்டுருந்தா‌னுங்க. (ஒருத்தன், சிலோன் ரேடியோ கே. எஸ். ராஜா மாதிரி குரல்ல ஒரு சினிமா விளம்பரம் படிச்சான்) திடீர்னு ஒரு பைய‌ன், திருநெல்வேலி காலேஜாம், மேடைல‌ ஏறி, ப‌ல‌ பாட‌க‌ர் குர‌ல்ல‌ பாடுறேன்னு சொல்லிட்டு, ஃப்ளாட்டா ஒரே குர‌ல்ல‌, ஒவ்வொரு சினிமா பாட்டுல‌ ஒரு ‘பாரா’ பாடிகிட்டு இருந்தான். இதுக்கு நாம பலமடங்கு தேவலையேன்னு, ந‌ம்ம‌ கோண‌புத்தி வேலை செய்ய‌ ஆர‌ம்பிச்சுருச்சு. ஸ்டேஜுக்கு பின்னால போய் விசாரணை: 1. இன்னும் எத்தனை போட்டியாளர்கள் பாக்கி? 15 பேர் 2. போட்டி incharge யாரு? Commerce Asst.Prof. திரு. ராமசாமி இவ‌ர் என‌க்கு கொஞ்ச‌ம் ப‌ழ‌க்க‌ம். ப‌ஸ் ஸ்டாப்ல‌ ஒருநாள் ப‌க்க‌த்துல‌ வ‌ந்து நின்னார். ஸ்கூட்ட‌ர் என்னாச்சு சார்னு கேட்டேன். ஒர்க் ஷாப்ல‌ விட்ருக்கேன்னார். அப்போதுல‌ இருந்து என்ன‌ய‌ பாத்தா சிரிப்பார், ஒண்ணு ரெண்டு வார்த்தை பேசுவார். அன்னைக்கு மாட்னார். போய், சார் ஒரு போட்டில‌ க‌ல‌ந்துக்க‌ணும்னேன். அப்டியா? பரவால்லயே, உனக்கு என்னய்யா தெரியும்? எந்த போட்டில கலந்துக்கிறே? இல்ல சார், இந்த மிமிக்ரி போட்டில..தா..ன்…..னு இழுத்தேன். வ‌ள்ளுனு விழுந்தார். (ஏற்கனவே அவரை காட்டுராமசாமின்னு பசங்க செல்லமா, செல்லமாத்தான், சொல்லுவாங்க) விளையாட்ரியா? என்ட்ரி எல்லாம் க்லோஸ் ஆயி ஒரு வார‌ம் ஆயிருச்சு. போய்யா அந்த‌ ப‌க்க‌ம். ஸார், இன்னும் 15 பேர் பாக்கி இருக்காங்க‌, லிஸ்ட் உங்க‌கிட்ட‌தான் இருக்கு,சேத்துக்கிங்க‌ சார், நிச்ச‌ய‌ம் வ‌ருத்தப்ப‌ட‌ மாட்டீங்க‌ சார்னு, கெஞ்சுனேன். அழுதிருவ‌னோன்னு அவ‌ர் ப‌ய‌ந்துருக்க‌ணும், மூணு ரூபாய் வாங்கிட்டு, ர‌சீது போட்டுட்டு, அடுத்த‌ நாலாவது ஆளா, மேடையில‌ ஏத்தி விட்டுட்டார். அந்த‌ திருநெல்வேலி பையன் செஞ்ச‌தை நான் ப‌ண்ணேன். அன்னைக்கு முழுநாளும் தெரிஞ்ச‌வ‌ன், தெரியாத‌வ‌ன், தெரிஞ்ச‌,தெரியாத‌ பேராசிரிய‌ர்க‌ள்னு ஒரே பாராட்டு ம‌ழை. அதுக்க‌ப்புற‌ம் காலேஜ் ஃபங்ஷ‌ன்ல‌ எல்லாம் ஒண்ணு ரெண்டு பாட்டு. மூணாவ‌து வ‌ருஷ‌ம் முடிஞ்ச‌தும் ஒரு லோக்க‌ல் ஆர்க்கெஸ்ட்ரால‌ சேந்து லூசு மாதிரி சுத்துனேன். சுதி, தாளம், டைமிங், ஓபன் பண்ணாம பாடணும், தொண்டையில இருந்து பாடக்கூடாது, அடி வயித்துல இருந்து பாடணும்னு ஆளாளுக்கு அட்வைஸ். அதுக்க‌ப்புறம் “எல்லாம்” முடிஞ்சு, ச‌வூதில‌ போய் பொத்துன்னு விழுந்து, தாஜ் முன்னால‌ எந்திருச்சா, ம‌னுஷ‌ன் கொஞ்ச‌ம்கூட‌ அல‌ட்டிக்கிராம‌ பேசிப்பேசி, என்ன‌ய‌ ஒரு அரை லூசு லெவ‌லுக்கு கொண்டுவந்துட்டார். பின்ன‌? என்னோட‌ இன்ட‌ல்லிஜென்ஸ் என்ன‌, ஜென்ர‌ல் நால‌ட்ஜ் என்ன‌, எல்லாத்த‌யும் தூக்கிப்போட்டுட்டு, எலிமென்ட்ரி ஸ்கூல்ல‌ சேத்துவிட்டுட்டாருல்ல? (க‌ணையாழி ப‌டிய்யா..) அதுதான் போகுது, என்னோட ‘இசைஞான’த்தையாவ‌து ஏத்துகிட்டு இருக்கலாம். இல்ல‌, ஏத்துக்கிறாம‌யாவ‌து இருந்திருக்கலாம். ம‌றுப‌டி அதுலயுமா என்னை அரை லூசாக்கணும்? ஒருநாள் சாயிந்தரம் ‘பத்தா’வுக்கு போகும்போது, (வேற எதுக்கு‍ மலையாள சினிமா காஸெட் வாங்கத்தான்), யோவ், மத்தியானம் ஒரு பாட்டு கேட்டேன்யா, இதுக்கு பேரு “கஸல்”, ஒரு பாகிஸ்தானி பாட‌க‌ர் பாடிருக்கார். கேட்டுப்பாரு, அருமையா இருக்குய்யான்னு தூப‌த்தை போட்டுட்டு, காஸெட்ட‌ அவ‌ர் வ‌ண்டிலயே போட்டு கேக்க‌ சொன்னார்.

அன்னிக்கு க‌ல‌ங்குன மூளை இன்னும் தெளிய‌ல‌. அந்த‌ ஒரு க‌ஸ‌ல் ப‌டுத்துன‌ பாடு கொஞ்ச‌நஞ்ச‌மில்ல‌. ‘அந்த‌ பாட‌க‌ர்’ ம‌ட்டுமில்லாம‌, த‌ல‌த்அஸீஸ், அன்னிக்கு யாருக்கும் தெரியாம‌ இருந்த‌ ஹ‌ரிஹ‌ர‌ன், ரூப்குமார் ர‌த்தோட், வினோத் ர‌த்தோட், ப‌ங்க‌ஜ் உதாஸ், ஜ‌க்ஜித்(சித்ரா)சிங், பூபிந்த‌ர்(மிட்டாலி)சிங், இதுபோக‌ மெஹ்தி ஹ‌ஸ‌ன், ஆபிதா ப‌ர்வீன், அனூப் ஜ‌லோட்டா அது இதுன்னு வெறி புடிச்சு அலைஞ்சு, பாதி புடிச்சு பாதி புடிக்காம‌, க‌டைசில‌, ஜ‌க்ஜித்சிங்&சித்ரா அப்புற‌ம் புபிந்தர்சிங்&மிடாலி, குலாம் அலின்னு, செட்டில் ஆயிட்டேன். இன்னிக்கு 20 வ‌ருஷ‌மா, இவுங்க பாட்டைப் ப‌த்தி யாராவ‌து பேசுனா அவுங்க‌ என‌க்கு நெருங்கின‌ சொந்த‌க்கார‌ங்க‌ மாதிரி. எங்க‌ இவுங்க‌ க‌ஸ‌ல் கேட்டாலும் ஏற்க‌ன‌வே அதை 1008 த‌ட‌வை கேட்டுருந்தாலும், நின்னு கேட்டுட்டு,சேந்து பாடிட்டுப்போவேன். இதுல என்ன விசேஷம்னா, ஒரு நாலஞ்சு வ‌ருஷ‌த்துக்கு முன்னால‌ வ‌ரைக்கும் உருது/ஹிந்தி ல‌ ஒரு வார்த்தைக்கும் அர்த்தம் தெரியாது. (இப்போ எப்டியும் 25% தெரியும்ல‌?)ஏதாவ‌து காஸெட் வாங்க‌னும்னாகூட‌ ந‌ல்லா சொல்லி கேக்க‌ தெரியாது. இப்போ மாதிரி அப்போல்லாம் புடிச்ச‌ க‌ஸ‌ல இன்டெர்நெட்ல தேடி, கேக்க‌ முடியாது. ஒரு புபிந்த‌ர்சிங் க‌ஸ‌ல். 10 வ‌ருஷ‌மா தேடுனேன். ரெண்டு வ‌ரிதான் தெரியும். க‌டைசில‌, ரெண்டு வ‌ருஷ‌த்துக்கு முன்னால‌ விய‌ட்னாம்  ஹ‌னோய்ல‌ இருக்கிற‌ ஒரு இந்திய‌ன் ரெஸ்ட்டாரென்ட்ல‌ கேட்டேன். அங்கேயே அரைம‌ணி நேர‌ம் இருந்து ஓன‌ர் வ‌ந்த‌வுட‌னே, ஆல்ப‌ம் பேரு கேட்டு, க‌ண்டுபுடிச்சேன். அதையும் இங்க‌ இணைச்சுருக்கேன். கேட்டுப்பாருங்க‌. (ர‌ம‌ளான் க‌ழிச்சு கேக்குற‌து உசித‌ம்!!!!)

Download

சிங்கப்பூர் முஸ்தஃபா சென்டருக்கு பக்கத்துல ஒரு ஹோட்டல்ல கஸல் பாடுற ஒரு நேபாளி ஜோடி, என்னோட request ஒண்ணு கூட பாட முடியாம, அந்த ஆளு எந்திரிச்சு எங்கிட்ட வந்து, சாரி சொன்னார், பாவம்.

என்ன‌ய‌ இந்த நில‌மைக்கு ஆளாக்குன‌து:குலாம் அலி (ஆல்பம்:ஆவார்கி. க‌ஸ‌ல்: ஹ‌ங்காமா ஹை க்யூங்) இணைச்சுருக்கேன். கேளுங்க‌, பின் விளைவுக‌ளுக்கு நான் பொறுப்ப‌ல்ல‌.

Ghulam Ali – Hangama Hain Kyun

Enjoy : Ghulam Ali’s Hangama Hai kyon barpa (Youtube)

ஆனா பாருங்க‌, என்ன‌ய‌ அரைலூஸா ஆக்கிட்டு, தாஜ் த‌ப்பிச்சுக்கிட்டார். ப‌ய‌ங்க‌ர‌மான‌ ஆள். என்னோட‌ ப‌ழைய “இசைப்பய‌ண”த்த‌ப்ப‌த்தி அவ‌ர்ட்ட‌ சொல்லிருந்தும், எங்க‌ ஒரு பாட்டு பாடிக்காட்டுய்யான்னு சொல்ல‌லைன்னா பாத்துக்க‌ங்க‌ளேன்? ஒரு குர‌ல்: தாஜ் அரைலூஸாக்கிட்டாருன்னே சொல்றீரே, அதுக்கு முந்தி நிம்ப‌ரு என்ன‌வா இருந்தீரு? ப‌தில்: முழு லூஸு!

நன்றி : ஆபிதீன் பக்கங்கள்’

*

மேலும் பார்க்க :  பாகிஸ்தானிய இசைத் தூதர்கள் – விக்கி

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ஹாஜியார் ஜோக்

ஹாரிபிள் ஹஜரத் ஜோக்கைப் பதிவதற்கு முன் அதை ‘உன் பிளாக்லயே போடேன்யா’ என்ற ஆபிதீன் நானாவிடம், ஒரு ஆசை வார்த்தை சொன்னேன். இதைப் போட்டீங்கன்னா, ஒரு ஹாஜியார் ஜோக் இலவசம்னு.

ஏமாறுவது அவருக்கு புதிதல்ல.
ஆனால் ஏமாற்றுவது எனக்குப் பழக்கமல்லவே?
அதனாலயே இப்ப அந்த ஹாஜியார் ஜோக் .

இதையும் போட்டார்னா, ஒரு ‘மோதினார்’ ஜோக் பின்னாலயே வரும்னு சொல்லிப் பார்த்தும் பயனில்லை!
ஏதோ நல்ல ஜோக்கா இருக்கும்னு நினச்சு, அவர் ஏமாந்துருவார்னு ஒரு நப்பாசை.
ம்ஹூம். முழிச்சுக்கிட்டார்.

அந்த ஹாஜியார் ஜோக் இதோ:

இந்த ஜோக்கை எனக்குச் சொன்னவர் நிஜத்தில் ‘இபாதத்’தான, குமரி மாவட்டத்து நண்பர்.
இவர் தினமும் ஃபஜ்ருக்கு எழுந்து, குளித்து, தொழுது வேலைக்குச் செல்லும்வரை, தூங்கும் மற்ற நண்பர்களுக்கு ஒரு சிறு சத்தம்கூட கேட்காதிருக்கப் பிரயாசைப்படுவார்.

இதை அவர் சொல்லிட்டு, சிரிச்சு முடிஞ்சதும் ‘மஜீதுபாய், இது நிசம்மாவே நடந்ததாக்கும்’னு ஒரு குண்டை வேறு தூக்கிப் போட்டார்.
நிசம்மாவா இருக்கும்?
சேச்சே இருக்காது. (யாரோ ஒரு குசும்பர் அவர்ட்ட ச்சும்மா சொல்லிருப்பார்)

ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக ஓடிய ஒரு சிறு கால்வாயைக் கடக்க அந்த கிராமத்தினர், ஒரு சிறிய கயிற்றுப் பாலம் அமைத்திருந்தனர். அதன்மூலமே மக்கள் அடுத்த ஊருக்கு நடந்து செல்லமுடியும்.

ஒருநாள் பிறவிக்குருடனான ஒருவர் அந்தப் பாலத்தைக் கடக்க முயலும்போது, பாலம் லேசாக ஆடியதுபோல உணர்ந்தார்.

சிறிது நின்றுவிட்டு மீண்டும் நடக்க ஆரம்பிக்க, பாலம் மறுபடியும் ஆடியது.

நின்றார். பாலம் ஆடுவதும் நின்றது.

பின் ஏதோ முடிவெடுத்தவராக தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தார்.
பாதி கடந்ததும், பாலம் ஆடுவது மிகவும் அதிகமானது. அவரால் நடக்க முடியவில்லை.

உடனே அவர் மிகுந்த சத்தத்துடன் “ஹாஜியாரே பாலத்தை ஆட்டாதீங்க, ஹாஜியாரே பாலத்தை ஆட்டாதீங்க” ன்னு கூச்சலிட ஆரம்பித்தார். பாலம் ஆடுவது நின்றது.

பாலத்தைக் கடந்ததும் ஒரு குரல் கேட்டது:
“ஏம்ப்பா, நீதான் பிறவிக்குருடனாச்சே, நானும் ஒரு சத்தமும் போடலை. பாலத்தை ஆட்டுனது நான்தான்னு உனக்கு எப்படித் தெரிஞ்சுச்சு?”

அதுக்கு அந்தக் குருடர் சொன்னாராம்:
“நீங்க இப்ப ஹாஜியார்தான். இல்லைங்கலை. ஆனா இந்த மாதிரி ஒரு வேலையைப் பண்றதுக்கு உங்களை விட்டா நம்ம கிராமத்துல வேற யாரும் இல்லீங்களே?”

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

நல்லிணக்கம் – ஒரு நினைவோட்டம்

புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் நண்பர்களே!!

இந்த வருடத்தின் முதல் பதிவாக, “ஆபிதீன் பக்கங்களில்” 2010ன் கடைசி பதிவாக வந்த எனது இடுகையை உங்கள் பார்வைக்கு வைத்து, மாச்சர்யங்களற்ற சமுதாயம் தழைத்தோங்க விழைகிறேன்.

நல்லிணக்கம் : ஒரு நினைவோட்டம் – மஜீத் 

நல்ல மனங்கள் சங்கமமாகட்டும், நலன்கள் சூழட்டும், புது வருஷம் புன்னகையில் பூக்கட்டும், வாழ்க வளமுடன்! – இஜட். ஜபருல்லாவின் எஸ்.எம்.எஸ். வழக்கமான வாழ்த்தாக தோன்றுகிறதா?                       பிடியுங்கள் மஜீதை.   2010ன் கடைசி பதிவாக , அவர் எழுதிய ‘நல்லிணக்கம்’ வருகிறது.  இணக்கம்தானே இன்று இல்லாதது? அதனால் இந்தப் பதிவு. கோவை சரளா மாதிரி இருக்கிற அஸ்மாவும் கோட்டான் மாதிரி இருக்கிற நானும் இத்தனை வருடங்கள் சந்தோஷமாக இருக்க என்ன காரணமென்று நினைக்கிறீர்கள்? ஒரு இணக்கம்தான்! புதுவருட வாழ்த்துகள்! – ஆபிதீன் ***

நல்லிணக்கம் – ஒரு நினைவோட்டம் 

மஜீத்

ஹமீத்ஜாஃபர் நானாவின் ‘தோற்றம்’ படித்தபின் , திட்ட வந்த நிறையப்பேர் பாதிவழியில் திரும்பி(ந்தி)ப் போய்விட்டதாக நம்புவோம்.

ஆபிதீன் பல நல்ல(!) விஷயங்களை அடிக்கடி நினைவூட்டினாலும், ‘நல்லிணக்கம்’ பற்றிய அவரது அழுத்தமான பார்வையும், மீண்டும் மீண்டும் அதற்கு மறுவலுவேற்றி (Reinstate), அதை மீள்-நிறுவக்               (Re-establish) காட்டும் அவரது அலாதியான பிடிவாதமும் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.

இந்த நல்லிணக்கம், எனது பசுமரத்தில் இறங்கியது இப்படித்தான். 1975ல் நிகழ்ந்த ஒரு 5 நிமிட சந்திப்பின் விளைவு அது. குமரன் பற்றிப் படித்தவுடன் குன்று ஞாபகம். என் தந்தையின் சொந்த ஊர் குன்றக்குடி என்ற குன்னக்குடி. இரு பெயர்களும், ஒரு குன்றின் மேலுள்ள முருகன் கோவில் தவிர வேறொன்றும் இல்லாத, இந்தச் சிறிய கிராமத்துக்கு இன்றளவிலும் விளங்கி வருவது ஆச்சர்யமே. குன்னக்குடி வைத்தியநாதன் மற்றும் குன்றக்குடி அடிகளார் பெயர்களை மாற்றிச் சொல்லிப்பார்த்தால் பொருந்தாது.

எப்போது இந்த ஊரைத்தாண்டிப் போனாலும் ஊரில் கடைசியில் ரோட்டோரம் உள்ள ஒரு சிறிய ‘மையத்தாங்கரை’யைத், திரும்பிப் பார்த்துச் செல்லும் சமயங்களில், என் தந்தை எனக்கு 7 வயது குழந்தை போலத் தெரிவார். சிலசமயங்களில் இறங்கி அருகில் சென்று தனது தாய்/தந்தை அடக்கம் செய்த இடத்தில் நின்று ஃபாத்திஹா ஓதுவார்.

அன்று மாலைநேரத்தில் குடும்பத்தோடு நாங்கள் சிவகங்கைக்கு ஒரு திருமணத்திற்குச் செல்லும்போது, பெய்து கொண்டிருந்த மழை, குன்றக்குடியை நெருங்கியதும் மிகவும் கனத்துப் பெய்தது. மெதுவாகப் போய்க்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று வண்டியை ஓரங்கட்ட முயற்சித்த என் தந்தை, மிகமிக மெதுவாகச் செலுத்தி, முன்னால் ஒரு சைக்கிளில் ஒரு குடையுடன் சென்றுகொண்டிருந்த இருவர் அருகே சென்று வண்டியை நிறுத்தியபடி அவர்களைக் கூர்ந்து நோக்கினார். (அவர்கள் முகத்தில் சிறிது எரிச்சல், கொட்டும் மழையில் வண்டி மிக அருகில் வந்து நின்றதால்).

அடுத்த வினாடி எப்போதும் முன் ஸீட்டில் அமரும் என்னைப்பார்த்து, தம்பி நீ பின்ஸீட்டுக்குப் போ என்று சொன்னபடி, வெள்ளை வெளேர் கதருடையில் சைக்கிளின் பின்னால் அமர்ந்திருந்த சுமார் 60 வயதுடைய அந்தப் பெரியவரை, நான் திறந்த கதவினூடே பார்த்து, சிறிது உணர்ச்சிவயப்பட்டு, உரத்து, “முதலாளி! வாங்க உள்ளே” என்றார். அவர் முகத்தில் இன்னும் எரிச்சல் போகவில்லை. குழம்பியவராக, ‘நீங்க யாருன்னு தெரியலயே’ என்றவர், (இதற்கிடையில் நான் பின்னால் சென்றுவிட்டேன்) வண்டிக்குள் ஒரு நோட்டம் விட்டு, ஒரு முஸ்லிம் குடும்பம் இருப்பதை அறிந்து சிறிது ஆசுவாசமானர். “முதலாளி நீங்க முதல்ல உள்ள வாங்க முதலாளி, மழை ரொம்பப் பெய்யுதுல்ல? வாங்க உள்ளே, சொல்றேன்” என்று அழுத்தவும் குடையைக் கூடவந்தவரிடம் கொடுத்து, நீ வீட்டுக்கு வந்துருன்னு சொல்லி, வண்டிக்குள் வந்தமர்ந்து கதவைச் சாத்தினார்.

அவரிடம் என்னைத் தெரியலயா? என்று கேட்டுத் தன் பெயரோடு அறிமுகப்படுத்தினார் என் தந்தை. அவருக்குத் தெரியாதுபோகவே, வருஸை ராவுத்தர் மகன் என்றார். உடனே அவருக்குப் புரிந்து, அடடே, நீங்களா, நல்லாருக்கீங்களா? எந்த ஊர்ல இருக்கீங்க? எத்தன குழந்தைக? வண்டி எப்ப வாங்குனிய? என்று மூச்சுவிடாமல் நிறையக் கேள்விகள். என் தந்தை பதில்கள், நிறைய “முதலாளி” களோடு. (பின்னாலிருந்த என் 3 தம்பிகளில் பெரியவன், 17,18 என்று ‘முதலாளி’களை எண்ண ஆரம்பித்துவிட்டான்) ஒரு 5 நிமிடத்தில் அவரை இறக்கிவிடுமுன் நிறையப் பேசினார்கள். பின்னாலிருந்த தாயும் 5 பிள்ளைகளும் அவர்கள் பேசியதைவிட அதிகமாகக் குழம்பிக் கொண்டிருந்தோம்.

காரணம், நாங்கள் என் தந்தையாரின் மிகச்சிறிய வரலாறை நன்கறிவோம். அந்த ஊரில் நன்றாய் வாழ்ந்த என் பாட்டனார், எனது தந்தைக்கும் அவரது 2 தம்பிகளுக்கும் முறையே 7, 5, 2 வயதாகும்போது, காசநோயால் மவுத்தாகி விட்டார். அடுத்த 6 மாதங்களில் மூவரும் தாயையும் இழந்தனர்; அதே நோய்தான் காரணம். (இந்த Streptomycin ஒரு 20 வருடங்களுக்கு முன்னால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருந்தால் எங்க அத்தாவும் அம்மாவும் மவுத்தாகிருக்க மாட்டாங்க. 7 வயது குழந்தையாகவே சொல்வார்) மிகக்குறைந்த காலத்திலேயே அனைத்தையும் இழந்து 3 பேரும் சிதறிவிட்டனர். என் தந்தை அப்போது அம்மாபட்டினத்திலும், பிறகு முத்துப்பேட்டையிலும் இருந்த அவரது அண்ணன் டாக்டர். எஸ். ஏ. கரீம் அவர்களிடம் அண்டி, கும்பகோணம்       Dr. சீனிவாசன் நடத்திய ஹோமியோபதி கல்லூரியில் சான்றிதழ் வாங்கி, 17 வயதில் தன்னந்தனியாக வாழ்க்கையைத் துவக்கியவர். இடையில் நிகழ்ந்த பலவற்றையும் சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால் இந்த “முதலாளி”???? யார் இவர்?????????????? இதுதான் எங்கள் குழப்பம்.

அவரை சொன்ன இடத்தில் இறக்கி விட்டவுடன் கேட்டோம்.

சொன்னார்: “இவர் பெயர் ‘குன்னக்குடி முத்தையா’. காங்கிரஸ் கட்சியில் மாவட்ட அளவில் ஏதோ பதவியில் இருக்கிறார்.”

சரி, நீங்கள் ஏன் முதலாளிங்கிறீங்க? மீண்டும் சொன்னார்: திருப்பத்தூர் தாண்டி மதகுபட்டி வரை கதை நீண்டது.

அவருக்கு 9 வயது இருக்குமாம். பஞ்சமாம். ரேஷன் பொருள்களுக்கு மிகவும் மதிப்பாம். வசதியானவர்களும் ரேஷன்கடை பொருள்களை வாங்குவார்களாம். இவர் ஒரு ரேஷன் கடையில் சில காலம் வேலை பார்த்தாராம். (அப்ப ஒரு போலீஸ்காரர் எனக்கு சல்யுட்லாம் அடிப்பார் – சிரிப்பு) அந்த ரேஷன் கடையை நடத்தியவர் இவர்தான் என்றார்.

அந்தக் காலத்தில் மிகவும் வசதியாக இருந்தார்கள். மலேசியா போக்குவரத்து. ரொம்ப முற்போக்கான குடும்பம். (அப்பனும் மகனும் ஒண்ணா உக்காந்து சிகரெட் குடிப்பாங்க – சிரிப்பு). அவரை அதற்குப் பிறகு இப்போதுதான் பார்க்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு, கடைசியாகச் சொன்னார்: “ஹரிஜன்” (இப்போது நாம் மரியாதையான வார்த்தையாக நினைக்கும் ‘தலித்’ என்பதை அப்போது இப்படிச் சொல்வது மரியாதை. காந்தியார் சொன்னதல்லவா?)

2

நான் அதற்குப் பிறகு 3 முறை திரு. குன்னக்குடி முத்தையா அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். பேசுவதற்கு ஆசை, ஆனால் மூன்று முறையும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. முதல்முறை ஒரு காங்கிரஸ் பொதுக்கூட்டத்தில், அவரிடம் சென்று பேச வாய்ப்பில்லை. இரண்டாம் முறை காரைக்குடியில் நிறைய கதர் வேட்டிகளோடு நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். பேச முடியவில்லை. மூன்றாம் முறை பார்த்தது நான் கல்லூரியில் இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கும்போது. எக்ஸாம் முடிந்ததும் டவுனுக்கு பஸ்ஸில் சென்று கொண்டிருக்கும்போது, ‘ஹாஸ்டல் ஸ்டாப்’பில் நின்றுகொண்டு அப்போது முதலாம் ஆண்டு படித்த எனது நண்பன் ‘பாரி’யுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். பஸ் போய்க்கொண்டிருந்ததால் இப்போதும் பேசமுடியவில்லை.

(பாரி பற்றி: தமிழ் வகுப்புக்கு வெளியில் பேராசிரியர் பார்க்காதபடி நின்றுகொண்டு எனது இன்னொரு நண்பனிடம் சைகையில் பேசிய அவனை நாங்கள் மாணவன் என்றே நினைக்கவில்லை. அவன் சைஸ் அப்படி.  உயரம், அகலம், முகச்சாயல், பெரிய கருப்புக்கண்ணாடி, பளபள உடை எல்லாம் அப்படியே அன்றைய சினிமா ஹீரோ சிவச்சந்திரன். யார்ரா இவர்? கேட்டால் நண்பன் சொன்னான்: சின்னப்பயல் ஃபர்ஸ்ட் இயர். பேர் பாரி)

நான்கு நாள் கழித்து, பாரியைப் பார்த்தபோது கேட்டேன்: டேய், அன்னிக்கு உன்னைப் பார்த்தேன். ஹாஸ்டல் பக்கத்துல குன்னக்குடி முத்தையா உன்கிட்ட பேசிக்கிட்டு நின்னார். உனக்கு அவரைத் தெரியுமா?

அவன்: தெரியும். பேரெல்லாம் சொல்றே? உனக்கும் அவரைத் தெரியுமா?

நான்: ம். அது பெரிய கதை. அவரை உனக்கு எப்டி தெரியும்?

அவன்: டேய் அவர் எங்கப்பாடா.

பி.கு.: இங்கே  நான் சொல்லிருக்கிற ஆர்க்கெஸ்ட்ரால, முதமுதல்ல என்னய பாடசொன்ன பாட்டு: ‘திருத்தணிகை வாழும் முருகா’. நான் கொஞ்சம் தயங்கி, ‘இறைவனிடம் கையேந்துங்கள்’ பாடிட்டு அப்பறம் அதைப்பாடவா? என்றேன். ‘நீ எதுக்குக் கேக்குறேன்னு எனக்குத் தெரியும். இன்னொரு நாள் எனக்கு ரொம்பப் பிடித்த ‘அல்லாவை நாம் தொழுதால்’ நீ பாடலாம், இன்னிக்கு அது முடியாது’ என்றார், கிறித்தவரான குழுத்தலைவர் இருதயராஜ்.

நன்றி: ஆபிதீன்

Posted in மீள்பதிவுகள் | Leave a comment

ஐந்து நிமிடக் காவியம்

சமீபத்தில் மூளைக்குள்  நிஜப்பாதிப்பேற்படுத்திய, ‘ஈசன்’ படத்தில் வரும் “ஜில்லாவிட்டு” பாடலாக்கம், நேர்த்திக்கு ஒரு உதாரணம்.

முதல்தடவை பார்க்கும்போதே மோகன் ராஜனின் பாடல்  வரிகளின் அர்த்தங்கள் உள்ளுக்குள் ஊடுருவுகின்றன.

அப்பனின் அறியாமை காட்டும் தனிமனித அவலம்.கடமை கழிக்கும் பொருந்தாத் திருமணம் காட்டும் சமூக அவலம்.சொக்கனின் அலட்சியத்தால் கடவுளுக்கும் ஒரு குட்டு.

இயலாக் கணவனையும் காக்கும் பெண்மையின் பொறுப்பும், அதனாலேயே அவளடையும் பெரும் இழப்பும், மீசைகளின் சுற்றல்களும்  சமூகத் துரத்தல்கள்.

‘உசிரைவிட மானம் பெரிசுன்னு, புத்திக்குதான் தெரிஞ்சுச்சு;வயிறு எங்கே கேட்டுச்சு? அதனால எல்லாத்தையும் விக்கிறேன்’னு முடிக்கிறாள் இந்த 5 நிமிட நாயகி.

இறுதியில் எல்லோரும் சோகமானதை பார்த்துவிட்டு, தொழில் கெட்டுவிடுமோவெனப் பயந்து கடைசியாய் ஒரு ஆட்டம் போட்டு உசுப்பேற்றுவதிலும் ஒரு உள்சோகம்.

இந்த வரிகளுக்கு, ஜேம்ஸ் வசந்தனின் அருமையான இசையும் தேர்ந்தெடுத்த புதுப்(?) பாடகியான தஞ்சை செல்வியின் உயிரூட்டமான குரலும் நேர்த்திக்கும் நேர்த்தி.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, படமாக்கிய சசிகுமாரின் தேர்வான சுஜாதாவின் பங்களிப்பு ஒரு பிரமிப்பு. பாடலின் ஒவ்வொரு வினாடியிலும் அவரின் ஆக்கிரமிப்பு. சோகமும் கோபமும் முகத்தில் ஒருசேரப் பிரதிபலிக்கும் ஜாலம். நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் விரக்தியின் வீச்சு. இவர் வேறு யாருமில்லையாம், தளபதியில் “காட்டுக்குயிலு மனசுக்குள்ள” யில் குதித்தாடும் ‘குதிரைவால்’தானாம். இப்போ இவரும் ஒரு டான்ஸ் மாஸ்டராம்.

நடன இயக்குநர் தினேஷ் மிகக்குறைந்தபட்ச அசைவுகள் மூலம் வெளுத்துக் கட்டிவிட்டார். அதிலும் சுஜாதாவுக்கான கடைசிக்கட்ட, மிகமிகமிகக் குறைந்தபட்ச அசைவுகளால் அவர் கொடுத்த உயிர் ‘பிரமாதம்’.

பாடல் துவக்கத்தில் “மூன்று கைலிகளும் முப்பது விரல்களும்”  ஜாலங்கள் புரிவதும் அற்புதம்.

எனக்குள்ள வருத்தங்கள் இவைதான்:

  1. இப்பாடல் “கத்தாழை கண்ணாலே”க்குப் பிறகு தமிழ்நாட்டை கலக்கிய ஒரு ‘குத்துப்பாடல்’ என்று மட்டும் முத்திரை குத்தப்பட்டு, சில நாட்களில் மறக்கப்பட்டு விடும்.
  2. பாடகி தஞ்சை செல்வி இப்பாடலோடு மட்டுமோ அல்லது மேலும் சில பாடல்களோடோ காணாமல் போவார்
  3. மோகன் ராஜன் அதிர்ஷ்டத்தின் தயவை மட்டும் நம்பியிருக்க வேண்டும்
  4. சுஜாதாவை யாரும் நினைவில் கொள்வது உலக அதிசயங்களில் ஒன்றாகிவிடும்

மேற்கண்டவை பொய்யாகுமா?

Posted in சினிமா, Uncategorized | 3 Comments

ஷூ பிரஷ்

*இது வயசுப்புள்ளைகளுக்கான கதை. அதனால் வயது வந்தவர்கள் படித்து விட்டுத் திட்டலாம்*

 

மிகவும் நெருக்கமான ஒரு தம்பதிகளுக்கிடையில் ஒரே ஒரு சிறிய பிரச்சினை. ரொம்ப நாளாகவே. அது வேறொன்றுமில்லை. அடிக்கடி கணவன் இரவில் தாமதமாக வீட்டுக்கு வருவதை வழக்கமாகவே ஆக்கிவிட்டான்.

மனைவியும் பல தடவை கெஞ்சி, அறிவுறுத்தி, கோபப்பட்டு பலவாறாகச் சொல்லியும் அவன் கேட்கவில்லை. தன்னால் நொந்துபோய் ஒருநாள் கொதித்துவிட்டாள். இன்று இரவு சீக்கிரம் வீடு திரும்பவில்லையென்றால், நான் நிச்சயமாகக் கதவைத் திறக்க மாட்டேன். இது உறுதி, வெளியில்தான் தூங்கவேண்டும்; ஞாபகம் வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று கடுமையாக எச்சரித்து அனுப்பினாள்.

இரவும் வந்தது. கணவனும் வந்தான். அன்றும் தாமதமாக. கதவைத்திறக்க மறுத்துவிட்டாள். கெஞ்சினான். இன்றுதான் கடைசி என்றான். அவளோ சிறிதும் இறங்கி வராமல், நீ இதுபோல் பலதடவை சொல்லிவிட்டாய். இனி இது நடக்காமல் இருக்க வேண்டுமென்றால் இன்று வெளியில் தூங்கு; அப்போதுதான் உனக்கு புத்தி வரும் என்று கறாறாய் சொல்லிவிட்டு ஜன்னலைப் படீரென்று அடித்துச் சாற்றிவிட்டாள்.

ஐந்து நிமிடம் பொறுத்தவன், கதவை மெதுவாகத் தட்டினான். கோபத்துடன் கதவைத் திறந்தவள், என்ன? என்றாள். சரி ஒரு பாயும் தலையணையும் கொடு என்றான். பரிதாபப்பட்டவள், இரு தருகிறேன் என்று சொல்லி, அது இரண்டையும் வெளியே எறிந்தாள். பொறுக்கிக் கொண்டான்.

பத்து நிமிடங்கழித்து, மீண்டும் கதவைத்தட்டினான். கடுப்புடன் ஜன்னலைத்திறந்தவள், இப்போ என்ன? என்று கடுமையாகக் கேட்டாள். குளிருது, எனது போர்வையை மட்டும் கொடு என்றான். இதுதான் கடைசி முறை. இனித் தொந்திரவு பண்ணாதே, நான் தூங்கணும் என்று சொல்லி போர்வையைத் தந்துவிட்டு படுக்கச் சென்று விட்டாள்.

அரை மணி நேரம் கழிந்தது. மறுபடி கதவைத் தட்டினான். நீண்ட நேரத்துக்குப் பிறகு, குரல் மட்டும் கொடுத்தாள்: முடியாது, வரமாட்டேன், முதலிலேயே சொல்லிவிட்டேன், காலையில் பேசிக்கொள்ளலாம், தூங்கு என்றாள்.

அவன் சரி, இதுதான் கடைசித்தடவை, இனிமேல் தொந்திரவு செய்ய மாட்டேன், இந்த ஒருதடவை மட்டும் நான் கேட்பதைக் கொடு, பிளீஸ், என்றான்.

அவளும் மனமிரங்கி, இனிமேல் என் தூக்கத்தைக் கெடுக்கக் கூடாது, என்ன வேணும் என்று எரிச்சலாய்க் கேட்டாள். எனது ஷூ பிரஷ் கதவுக்குப் பின்னால் இருக்கிறது அதை மட்டும் கொடு என்றான். வினோதமாய்ப் பார்த்துக்கொண்டே அதைக் கொடுத்து விட்டுச் சென்றுவிட்டாள். அவனும் சொன்னபடியே மீண்டும் கதவைத் தட்டவில்லை. தூங்கிவிட்டான்.

மறுநாள் காலையில் எப்போதும் போல் வேலைக்குப் புறப்படும்போது, குழப்பத்துடன் மனைவி கேட்டாள். ஆமா, நேத்து ராத்திரி பாய், தலையணை கேட்டாய், சரி. போர்வை கேட்டாய், அதுவும் சரி. ஷூ பிரஷ் எதற்குக் கேட்டாய்? என்றாள்.

அவன் சொன்னான்: எனக்கு அதுல விரலை வச்சுக்கிட்டாதான் தூக்கம் வரும்; உனக்குத்தான் தெரியும்ல?

Posted in அசைவம் | 3 Comments

ஆசியர்கள் Vs அரபிமொழி

இருப்பின் உண்மையை
எதார்த்த எழுத்தில்
ரசிக்கத் தேடும்
சாதாரணன்  நான்

நம்ம லாலு பிரசாத் யாதவின் ஒரு சாதனையை யாராலும் மறக்க முடியாது. பலபத்தாண்டுகளாக நஷ்டத்தையே காதலித்துக்கொண்டிருந்த நமது ரயில்வேயை லாபத்திற்கு மணமுடித்த சூத்திரதாரி.

பத்தாண்டுகளுக்கு மேல் கோலோச்சிய அவரது சொந்த மாநிலத்தில் இன்று ஓரங்கட்டப்பட்டுள்ளார். யாரால்?
அதே ரயில்வேயை நிர்வகித்த அனுபவமும் கொண்ட நிதீஷ் குமாரால்.

ரயில்வேயில் நிதிஷ் குமார் கண்டெடுத்ததும் நஷ்டம்தான். ஆனாலும் பீஹார் மக்கள் அவரை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுவும் 5 வருடங்கள் அவரது சாம்பிள் ஆட்சியைப் பார்த்த பிறகும்.

லாலு நிதீஷ் விஷயத்தில் இரு விஷயங்கள் கவனிக்கப்பட வேண்டியவை.

  1. ரயில்வேயும் மாநில அரசியலும் லாலுவால் தொழில்களாகத்தான் பார்க்கப்பட்டன‌. 
    ரயில்வேத் தொழிலில் லாபமடைந்ததை மக்கள் விரும்பினர். 
    மாநில அரசியல் தொழிலில் (அவர்)லாபமடைந்ததை மக்கள் விரும்பவில்லை
  2. நிதிஷ் இரண்டையும் அரசாட்சி ரீதியிலேயே அணுகினார்
    ரயில்வேயில் மற்றவர்களைப்போலவே நஷ்டத்தைக் காட்டினார்
    ஆனால் மாநில அரசியலைத் தொழிலாக்காமல் அரசாட்சி நடத்தியதை மக்கள் அங்கீகரித்துள்ளனர். 

என்ன ஒரு வித்தியாசம், நிதீஷை ஹார்வர்டு மற்றும் வார்ட்டன் (Harvard & Wharton)பல்கலைக்கழகங்கள் அவர்களது மாணாக்கர்களுக்கு பாடம் நடத்த அழைக்கப் போவதில்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரை நிர்வாகம் என்பதே பணம்பண்ணும் நிர்வாகம் மட்டும்தான்.

புரிகிறது; இந்த விஷயத்துக்கும் மேலே உள்ள படத்துக்கும் என்ன சம்மந்தம் என்பதுதானே கேள்வி?
சொல்கிறேன், சொல்கிறேன். சற்றுப் பொறுங்களய்யா..

துபாய் தொலைதொடர்பு நிறுவனமான ‘எட்டிசலாட்’ பல்வேறு யுக்திகளைக் கையாண்டு சட்டவிரோத(!?)இணையத் தொலைபேசி உபயோகிக்கும் பாவப்பட்ட எக்ஸ்பேட்ரியாட்களை தன்வசம் மீண்டும் இழுத்துவரப் “படாதபாடு” படுகிறது. அதில் பல யுக்திகள் நீ அவல் கொண்டுவா, நான் உமி கொண்டுவருகிறேன். இரண்டையும் கலந்து, பின் இரண்டு பேருமே எடுத்து ஊதி ஊதி தின்னலாம் என்ற கதையாகத்தான் உள்ளன.

வெள்ளிக்கிழ‌மை ப‌ஜாருக்கு வ‌ரும் அடிமட்டத் தொழிலாளிக‌ள் கையில் ஸ்மார்ட் ஃபோன் இருந்தால் அதைப்பிடுங்கி,பரிசோதித்து, அதில் தொலைபேசும் மென்பொருள் இருந்தால் சில‌நூறு திர்ஹ‌ம்க‌ள் அப‌ராத‌ம் விதிப்ப‌தும் அதில் ஒரு உத்தி.

 ஆனால் மேலே உள்ள விளம்பரம் அப்படியல்ல. தொழில்நுட்ப ரீதியாக இன்னும் சிறந்தது. அந்த விளம்பரம் சொல்வது இதுதான்: இந்த திட்டத்தில் சேர்ந்துகொண்டால் மாலை 5 மணியில் இருந்து காலை 9 மணிவரை நிமிடத்துக்கு 99 ஃபில்ஸ்தான். இத்திட்டம் இந்தியா, பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ், மற்றும் ஃபிலிப்பைன்ஸ் நாடுகளுக்கு மட்டும்தான். 99 ஃபில்ஸ் குறைவான கட்டணம்தானா என்பதை விடுங்கள்.

மேற்சொன்ன 4  நாட்டைச் சேர்ந்த‌வ‌ர்க‌ளுக்கு அர‌பியில் எத‌ற்கு விள‌ம்ப‌ர‌ம் என்று அதிக‌ப்பிர‌சிங்க‌த்த‌ன‌மாக‌க் கேட்ப‌வ‌ர்க‌ளை நான் வ‌ன்மையாக‌க் க‌ண்டிக்கிறேன். இப்ப‌டிப் போட்டு இந்த‌ ஆசிய‌ர்களுக்கு ஆர்வமூட்டி அது என்ன‌ என்று அர‌பி தெரிந்த‌வ‌ர்க‌ளைக் கேட்க‌த்தூண்டும் விள‌ம்ப‌ர‌ உத்தி என்ப‌தைக்கூட‌ அறியாத‌ பாம‌ர‌ர்க‌ள் நீங்க‌ள்!

லாலு போன்ற‌ திற‌மையான‌வ‌ர்க‌ளை ஹார்வ‌ர்டு ப‌ல்க‌லைக்க‌ழ‌க‌ம் தேடிக்கொண்டேயிருக்கிற‌தாம். யாருக்காவ‌து அங்கு தொட‌ர்பு இருந்தால், எட்டிச‌லாட் மார்க்கெட்டிங் மானேஜ‌ரை சிபாரிசு செய்யுங்க‌ள் என்று நான் சிபாரிசு செய்கிறேன்!

Posted in Uncategorized | 2 Comments

மொளவுத்தண்ணி அல்லது ரசம் அல்லது புலியானம் அல்லது ரஜம்

இருப்பின் உண்மையை
எதார்த்த எழுத்தில்
ரசிக்கத் தேடும்
சாதாரணன்  நான்

நாகூரில் விளைந்த முத்துக்களில் ஒருவரான அப்துல் கையும் அவர்களின் ஒரு பதிவான  மொளவுத்தண்ணி மூக்கில் புரைஏற்றுகிறது.

யாராவது நினைத்தால் புரை ஏறுமாம். எனக்கு புரையேறியதால் நினைவு பின்னோக்கி செல்கிறது!!

அம்மாபட்டினம் கோட்டைப்பட்டினம் போன்ற இடங்களில் ரசம், புலியானம் என்றும் (அட புளியானம்தாங்க) விளங்கப்படுகிறது. அப்போதெல்லாம் ‘என்னானம் காச்சுனே’ன்னு கேட்கும் பக்கத்துவீட்டுப்பெண்ணிடம் ‘புலியானங்காச்சி அரச்சத‌ரச்சேன்’ என்று இன்னொரு பெண் சொல்வது வெகுசாதாரணமாம். சிலகாலம் அங்கே வாழ்ந்த எங்க அத்தா சொல்வாங்க. அரச்சதுன்னா துவயலாம். துவயல்னாலே பொட்டுக்கடலை துவயல்தானாம். (ரசம் வச்சு பொட்டுக்கடலை துவயல் அரச்சேன்)

சரி இப்ப துவயலுக்கும் விளக்கம் சொல்லிர்றேன்: கெட்டிச்சட்னின்னு வச்சுக்குங்களேன்!

அப்புறம் இந்த சொரி ஆணம்: பேராவூரணிக்கும் பட்டுக்கோட்டைக்கும் இடையில் குருவிக்கரம்பை அருகே எல்லா ஊரும் காடு என்றுதான் முடியும். ஒட்டங்காடு,கரம்பக்காடு(2), பத்துக்காடு, நரியன்காடு என்று பட்டியல் வெகுநீளமானது.

இந்த ஊர்களில் உள்ள முஸ்லிம்களின் விருந்துகளில் ‘ரசம்’ என்ற ஒரு வஸ்து உண்டு. அது ரசமாகவும் இருக்காது, பருப்பானமாகவும் இருக்காது. வாழைக்காய் வேறு கிடக்கும் அதில்.  வாழக்கா ரசம் என்றும் உள்ளூர்க்காரர்கள் சொல்வார்கள்.  லேசாப் புளிக்கும். அது நாகூர்  சொரிஆணமாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.

இந்த ஊர்களுக்கும் நான் மணமுடித்த ஊர் ‘பீர்க்கலைக்காடு’க்கும் நிறைய திருமணத் தொடர்புகள் உண்டு
பீர்க்கலைக்காடு. இதுவே கிராமம்; இதற்குப் பக்கத்தில் இருக்கும், இன்றும்கூட ஒரு பெட்டிக்கடை இல்லாத களத்தூர் என்னும் குக்கிராமத்தில் பீர்முஹம்மது ஒலி அடங்கியிருக்கிறார்கள்;  (இங்க நடக்கும் ‘ஹந்திரி’ பற்றி இன்னொரு பதிவில் சொல்கிறேன்) இது ஊர் பெயர்க்காரணம். அதுசரி. ஆனால் எங்கள் பக்கம் ஊர்ப்பெயர்கள் வயல் அல்லது குடி என்றுதான் முடியும். காடு எங்கிருந்து ஒட்டிக்கொண்டது என்று இப்போது தெரிகிறதா?

அங்கு விருந்துகள் நடக்கும்போது பந்தியில் எங்கள் பகுதி (காரைக்குடி) ஆட்கள் அதை சாம்பார் என்று கேட்க, பரிமாறுபவர் சாம்பாரெல்லாம் இல்லை என்று நகன்றுவிட, அட அதுதான்யா நீ வச்சுருக்கிற வாளியில் உள்ளது என்று மறுபடி அடம்பிடிக்க‌,  இது ரசம்ல, சாம்பார்னு கேட்டா?ன்னு சொல்லி ஊற்றிவிட்டு, அதில் கிடக்கும் வாழைக்காய் துண்டு ஒன்றையும் போட, யோவ் ரசம்னு சொன்னீல்ல? வாழக்கா எப்டிய்யா வந்துச்சுன்னு வாக்குவாதம் களைகட்டும்.

விருந்துக்கு சென்ற ஒரு விகடகவி, சரி விடுங்க, இது ரசம் இல்ல ரஜம்னு (razzam) வச்சுக்குங்கன்னு ஜோக் அடிச்சு நிலமைய சமாளிக்கும்!!

Posted in Uncategorized | Leave a comment